Zelfs een mentalcoach kan overbelast raken.
Ook als je veel weet over stress, burn-out en herstel, blijf je mens. In deze persoonlijke blog deel ik hoe verlies, rouw en meerdere moeilijke gebeurtenissen zich kunnen opstapelen, en waarom hulp vragen soms juist betekent dat je serieus neemt wat je hebt meegemaakt.
STRESS EN OVERBELASTINGROUW
Zelfs een mentalcoach kan overbelast raken.
Misschien hebben sommigen van jullie gemerkt dat ik de afgelopen periode wat minder zichtbaar ben geweest op social media.
Niet omdat ik niets meer te delen had. Integendeel. Soms gebeurt er juist zóveel, dat er even minder ruimte is om zichtbaar te zijn.
Je kunt nog zo goed weten hoe stress werkt. Je kunt anderen begeleiden bij overbelasting, burn-outklachten en grenzen. Je kunt de theorie kennen, de signalen herkennen en precies weten hoe belangrijk rust en herstel zijn.
Maar als het leven klap na klap uitdeelt, kan zelfs iemand die veel weet over stress en burn-out op een punt komen waarop het te veel wordt.
Rouw
Als iemand die dicht bij je staat overlijdt, komt daar van alles bij kijken. Verdriet, rouw, misschien boosheid, somberheid, gemis en alles wat daar tussenin zit. Om zoiets een plek te geven heb je tijd nodig. Tijd, rust en energie. Ruimte om te voelen wat er gevoeld moet worden.
Verlies en rouw horen bij het leven, hoe pijnlijk ook. Maar wanneer er in relatief korte tijd heel dichtbij meerdere overlijdens zijn, wanneer je moeder tussendoor ernstig ziek wordt (en gelukkig weer geneest), en wanneer er daarnaast verder privé ook nog wat dingen spelen, dan kan het zelfs voor iemand die veel weet over stress en burn-out te veel worden.
Want kennis maakt je niet onkwetsbaar. Je kunt nog zo goed begrijpen hoe stress werkt, nog zo goed weten wat herstel vraagt en nog zo bewust proberen om je grenzen te bewaken; als het leven klap na klap uitdeelt, kan ook mijn systeem op een gegeven moment zeggen: Ik kan niet meer.....
En ik kon ook echt niet meer...
Mijn vader overleed. Mijn tante overleed. Mijn stiefvader overleed. Mijn zwager overleed in Augustus vorig jaar. Allemaal binnen een paar jaar tijd.
Tussendoor kreeg mijn moeder kanker. Gelukkig is zij weer genezen, maar ook zo’n periode brengt angst, zorgen en spanning met zich mee.
Daarbovenop hebben wij afgelopen December onze Boerboel Ziva moeten laten inslapen, op 8-jarige leeftijd. Begin Maart moesten we ook onze andere Boerboel Luuk laten gaan. Hij was 9 jaar.
Het voelde alsof ik elke keer steeds net weer boven water kwam om adem te halen, en er dan alweer een volgende golf over me heen kwam. Er was geen tijd om echt te landen. Geen tijd om ook maar iets te verwerken van wat er net gebeurd was, voordat het volgende zich alweer aandiende.
Mijn hoofd was moe door het continu overnieuw alles in mijn hoofd afspelen, het denken "Hoe kan dat nou, wat gebeurd er allemaal!?". Mijn lichaam was moe door het slechte, onrustige slapen. Niet gewoon een beetje moe na een drukke week, maar moe op een niveau waar überhaupt slapen alleen al niet meer genoeg voor was.
Ik merkte dat mijn hoofd steeds minder ruimte kreeg. Minder ruimte om te voelen. Minder ruimte om na te denken. Minder ruimte om dingen te relativeren. Alles kwam harder binnen. Dingen die ik normaal prima kon hebben, voelden ineens te veel. Alsof mijn systeem geen marge meer had.
En misschien vond ik dat nog wel het moeilijkste: dat ik zelf ook niet goed wist wat ik ermee moest.
Want ik weet veel over stress. Over overbelasting. Over grenzen. Over patronen. Over burn-outklachten. Maar rouw is iets anders. Rouw laat zich niet netjes plannen. Niet logisch ordenen. Niet oplossen met een paar goede inzichten.
Ik ben geen rouwexpert. En na Luuk voelde ik ook heel duidelijk: Ik kan niet meer.... dit is groter dan alleen stress of vermoeidheid. Hier heb ik hulp bij nodig..
Via de huisarts heb ik daarom ondersteuning gekregen bij complexe rouw omdat sommige dingen gewoon too much zijn om alleen te dragen en op te lossen.
En dat is misschien ook een van de belangrijkste lessen die ik hier weer in heb gevoeld:
Soms is het genoeg om eerlijk te zeggen: dit is te veel.
Ik weet even niet hoe ik dit moet doen.
Ik heb iemand nodig die met me meekijkt.
En nu...
We zijn nu een paar maanden verder en ik merk dat langzaam de scherpe kantjes er een beetje vanaf gaan. Het is niet allemaal ineens "over", want zo werkt rouw niet. Maar er komt langzaam iets meer ruimte. Iets meer adem. Iets meer besef van wat er allemaal is gebeurd en de mist in mijn hoofd begint langzaam wat op te trekken.
De begeleiding die ik krijg is heel fijn. Ik kan goed met haar praten en ze legt mij duidelijk uit wat rouw met je doet. Hoe het je energie beïnvloedt. Hoe het je hoofd vol kan maken. Hoe emoties soms door elkaar lopen en hoe normaal dat eigenlijk is.
Misschien is dat nog wel het meest helpende: dat het er allemaal mag zijn. Het verdriet, de boosheid, de moeheid, de verwarring, de wanhoop soms ook. Niet alles hoeft meteen opgelost of weggepoetst te worden. Sommige dingen moeten eerst gevoeld, begrepen en gedragen worden voordat er weer wat ruimte ontstaat en dat mag allemaal zo lang duren als het duurt. Er zit geen tijdslimiet op rouw.
Ik vind het belangrijk om dit met jullie te delen.
Ook ik, als coach die veel weet over stress, burn-out en herstel, blijf gewoon mens. Ook ik hoef niet altijd sterk te zijn en alles alleen te kunnen.
En ook ik neem serieus wat mijn hoofd en lichaam mij vertellen. Daarom zoek ik hulp wanneer ik die nodig heb.
Ik ben er nog niet helemaal, maar ik neem de tijd die nodig is. Stap voor stap, terwijl het leven tegelijkertijd gewoon verdergaat.
Zorg goed voor jezelf en tot de volgende.
Liefs,
Cindy